Engagement

Sinds kort volg ik met 12 fotografen van het fotografencollectief De Zutphense een mentoraat. Een fotograaf, die meer weet dan wij, Peter van Tuyl, is onze mentor. Als individuele fotografen gaan wij iets doen aan onze fotografie. En dan gaat het niet om de techniek, maar om de inhoud! De eerste avond namen we allemaal 5 foto's mee, waar we trots op waren, over onderwerpen of in een genre waar we in verder willen. Ik nam wat portretten mee en nog twee architectuurfoto's. Een van de portretten zie je hier als illustratie (Model: Ilona). De foto's werden becommentarieerd en er rolde voor elk van ons een opdracht uit. Mijn opdracht was: maak een portrettenserie met inhoud. De inhoud kan dan zijn een bepaalde leeftijdsgroep of een beroepsgroep of iets dergelijks. Een ander moest bijvoorbeeld abstracties fotograferen of spiegels in het landschap. Kenmerkend voor alle opdrachten was dat het moeilijk is en daarom een uitdaging. Onze mentor Peter heeft ook een boekje uitgegeven, dat ik aan het lezen ben. Het gaat precies over de materie waar we mee verder willen. Een betere fotograaf worden met een boodschap, het niveau van de kiekjesmaker of de 'mooie plaatjes' overstijgend. Maar wat is een fotograaf met een boodschap, een fotograaf die met zijn beelden iets te zeggen heeft? Ik vind dat lastig. Het draait dan om engagement.
Ik kende een fotograaf die overal waar hij kwam, toiletten fotografeerde. Hij had een enorme verzameling. Hoe geëngageerd is dat? Wat is zijn boodschap (fotografisch gezien dan)?
Ik bezocht onlangs het fotomuseum in Den Haag en wat ik daar aan de wand zag hangen, deed mij verzuchten, dat ik toch zelf te kritisch ben op niet-scherpe foto's. Bewaren, afdrukken en ophangen! Maar is dat mooi of geëngageerd of waren het toch maar gewoon kiekjes van iemand die toevallig beroemd is geworden? Plotseling wil ik niet meer iets moois op de plaat zetten, niet geëngageerd genoeg. Of ik zoek naarstig in de krant naar ellende die me interesseert en die in beelden is vast te leggen.

Nee, denk ik nu. Zo moet het niet. Het is een ontwikkeling. Maak eerst maar mooie technisch goede beelden. Een portret met een mooie of geladen uitdrukking op het gezicht. Een portret in een omgeving waar hij of zij een passie mee heeft. Ook dat is inhoud. Misschien word ik daar beroemd mee en kan ik alle mislukte foto's als geëngegeerd werk naar een museum brengen. Of moet je daarvoor eerst dood gaan? Dan wacht ik nog even. Ik engegeer mezelf voorlopig maar. Als fotograaf.

Spanning en energie

Heel even zat er een dip in mijn werkbeleving, mijn gezondheid had even de eerste prioriteit. Hoe relatief kan het leven zijn? De voorlopige uitslag van mijn hartonderzoek is gunstig. Ik hoef niet spoorslags overgeleverd te worden aan de medici die mij zouden willen dotteren of mijn infrastructuur zouden willen omleiden. Dat geeft een rustig gevoel. Een gevoel dat de klachten ook meteen een stuk minder heeft gemaakt. Dus moet ik alweer voorzichtig gaan concluderen dat spanning ook dit soort klachten kan veroorzaken. Terzijde merk ik dan op dat ik weer even anders kijk naar collega's die met klachten zitten, nu ik het zelf weer eens aan den lijve heb ondervonden. En had ik zelf dan last van spanning? Klaarblijkelijk wel! Werk kan een mens behoorlijk opjagen: formatieplannen, bezuinigingen, dreigende ontslagaanzeggingen, een tijdelijk afwezige collega.... noem maar op. Er is genoeg jachten en jagen. Maar niet alle spanning is spannend! Er bestaat gelukkig ook genoeg spanning in de zin van: benieuwd zijn hoe iets gaat lopen en hoe je daar zelf in kunt sturen. Dat geeft voldoende en meestal ook nieuwe energie. Die vorm van spanning wil ik weer terugvinden en die andere moet ik dan maar afbouwen. Goed plan, niet? Maandag mee aan het werk.

JenaXL met het Thomas a Kempis College

Sinds dit schooljaar hebben wij de beschikking over een afdeling voor Jenaplan V.O. Gestart met 60 leerlingen verdeeld over klas 1 en 2. Uiteraard werken we in stamgroepen die horizontaal en verticaal gegroepeerd zijn. Op die manier kunnen de leerlingen het meest van elkaar leren. Er wordt gewerkt met een ritmisch weekplan, waarin alles is ondergebracht: stamgroepbijeenkomsten in de kring, instructie in de diverse vakken, verwerking onder begeleiding, Xperiences, keuzewerk en op woensdag altijd de Iedereenkomst. Iedereen bij elkaar in de aula, mededelingen en besprekingen, verhalen voordragen, samen musiceren... alles is mogelijk. Het is uitstekend voor het groepsgevoel. Als directeur van de school ben ik regelmatig aanwezig op de woensdag, bij de Iedereenkomst en daarna bij de teamvergadering, want we zijn een school in ontwikkeling. De derde klas moet ontwikkeld worden en er moet nagedacht worden over hoe we verder gaan met de bovenbouw van vmbo en havo/vwo. Dat is geen gemakkelijke opgave, waarbij we ook nog moeten laveren tussen hoop en verwachting van onze klanten. Samen met de ouders zetten we onze schouders er onder om het ideaal van een ongedeelde school van vmbo tot en met vwo op jenaplanbasis waar te maken. Het kost werk, tijd en inspanning, maar we doen dat met een enthousiast team. Bij deze blog een filmpje van de Iedereenkomst waarin muziek gemaakt werd. Een fragment, waaruit je kunt proeven welke sfeer er heerst op ons JenaXL, waar we trots op zijn en dat we graag willen uitbouwen.

JenaXL, met het Thomas a Kempis College, een goede zaak!

Reanimeren

Reanimatie is een belangrijk onderdeel van de bedrijfshulpverlening. En bedrijfshulpverlening is een belangrijk onderdeel van de het totale veiligheidsbeleid op school. Jaarlijks worden alle BHV-ers een dag getraind. Het gaat dan inderdaad om reanimatie, waarbij nu ook het hanteren van de AED komt (Automatische Externe Defibrillator). Maar ook ontruimen staat op het programma en het blussen van een beginnende brand. Naast de jaarlijkse training oefenen we minimaal twee keer per jaar een ontruiming. Een algehele ontruiming wordt voorafgegaan door het inzetten van de slow-whoop, die met een indringend geluid alle leerlingen en medewerkers oproept tot het verlaten van het gebouw. Maar we kunnen ook een stille ontruiming doen. Dat is communicatief een stuk lastiger, maar met behulp van portofoons kan dat wel en ook zulk soort ontruimingen worden geoefend.

De reanimatie zelf in combinatie met de AED moet echt regelmatig geoefend worden, want je bent de vaardigheid zo weer kwijt. De AED op zichzelf is reuze simpel, het apparaat geeft zelf de aanwijzingen die je nodig hebt. Het reanimeren heb ik tijdens de laatste cursus op video vastgelegd en die neem ik hier als instructievideo op.

Slachtoffers moeten ook warm gehouden worden tot bijvoorbeeld een ambulance komt. Daartoe hebben wij de beschikking over warmhoudfolie. Dat is dunne sterke folie met een goudkleurige en een zilverkleurige kant. De techniek van het vouwen demonstreren we via dit filmpje:



En zo zijn onze medewerkers weer voldoende voorbereid op levensreddend handelen terwijl we tegelijk de stille hoop hebben dat we het niet te vaak nodig hebben.

Naar de garage

Komt een man bij de garage, zegt de monteur tegen hem: uw motor krijgt te weinig brandstof. Of was het: Komt een man bij de dokter, zegt de dokter tegen hem: uw hart krijgt te weinig zuurstof.
Dat verbaasde de man niets, want als hij de trap opliep hijgde hij bovenaan als een postpaard. Hart- en vaatziekten, je hoort het steeds meer om je heen. Misschien omdat ik er nu zelf wat meer op gefocusd ben. De wachtkamers bij de cardioloog zitten vol. Er is een continue productie van hartfilmpjes, opnames uit Holterkastjes en diagrammen van de fietsproeven. Mijn hart is prima, zegt de dokter. En alsof ik een monteur in de garage sprak, kreeg ik de toestand van de klepjes, wel of geen lekkage en de pompwerking te horen. Het probleem zit hem meer in de aanvoerwegen. Zeker is er nog niets, maar het lijkt er op dat een voormalige brede straat tot steeg is verworden. Dus toch een verkeersinfarct? 
Over een tijdje catheteriseren en dan maar afwachten hoe groot de schade is. "Schrok je niet erg, toen je dat bericht kreeg?", vroeg iemand mij. De patiënt heeft wat hij heeft, denk ik dan maar en gelukkig zijn deze kwalen tegenwoordig behoorlijk reparabel. Dus als ik dan toch bij het beeld van de garage blijf, zal ik mijn behandelend cardioloog vragen of hij het ritme ook meteen kan fine-tunen en misschien meteen een aa-pee-kaatje er bij?

Schoonheid en techniek

Deze foto maakte ik in Rotterdam en het is een detail van de Erasmusbrug. Ik houd erg van architectuur en van techniek, daarom is deze brug van een oneindige schoonheid. Andere foto's tonen vaak het lijnenspel, deze combineert de lijnen met de techniek van de brug. Fascinerend hoe zo'n enorm gevaarte hangt aan draden. Architectuur fotograferen lijkt niet moeilijk, maar is het wel. In de eerste plaats moeten gebouwen rechte lijnen vertonen op de foto. Daartoe gebruik ik een zogenaamde Tilt en Shift lens van 24 mm, die het meeste werk al op de camera doet. Maar achteraf moet er soms nog wel wat rechtgezet worden in Photoshop. Ik gebruik daarvoor "aanpassen", "transformatie" en "perspectief". Ik krijg er prima resultaten mee. In Utrecht volg ik de cursus architectuurfotografie voor gevorderden. Dat is leuk want je bent met gelijkgestemde fotografen bezig nieuwe dingen te leren. De meeste lessen gaan op aan foto's kijken van elkaar over dezelfde opdracht. Leuk en leerzaam. Ik kijk altijd veel foto's van anderen, want daar leer je zo veel van. Vervolmaken van de kunst is mijn drijfveer. Natuurlijk zijn mijn architectuurfoto's te zien op mijn websites: http://www.pinksefotografie.nl/ en http://fotopierre.smugmug.com/

En als je eens een gebouw te fotograferen hebt, je droompaleis, huis of caravan, ik ben daarvoor te strikken!

De sportiefste school van Nederland

De sportiefste school van Nederland is momenteel het Tabor College uit Hoorn. Mijn College, het Thomas a Kempis College, onderdeel van Landstede VO, wil graag de nieuwe sportiefste school van Nederland worden. De verkiezingen zijn in 2010 én weer in 2012. Voor 1 maart van dit jaar hebben wij een gooi naar de titel gedaan. Kijken hoever we komen, maar wel met de uitdrukkelijke ambitie om het in elk geval in 2012 te worden! Ambities zijn prachtig, dat zie je maar weer bij de afgelopen Olympische Winterspelen: veel medailles en dan valt het op bepaalde punten wat tegen. Toch nog 8 medailles en op soms onverwachte onderdelen en voor onverwachte athleten. Mooi toch? Als LOOT-school werken we mee aan de ambities van jonge mensen door ze een combi van topsport én onderwijs te bieden. We doen dat in vele varianten op de eigen school en op onze vestiging Centre for Sports and Education. Samen goed voor veel topsportende jongeren. De titel sportiefste school gaan we echter halen op het nog bredere aanbod dat we hebben van bewegen voor alle leerlingen én een fantastisch keuzeprogramma met Sport4You en Move2All. Kijk maar eens op onze website als je nieuwsgierig bent geworden: http://www.thomasakempis.nl/

En de directeur van de sportiefste school in wording troffen we aan op een kameel in de woestijn in Jordanië. Of dat nu helpt om de titel te behalen, weet ik niet, maar het maakt wel mooi reclame voor dé nu nog sportieve school van Zwolle!